Intens India

Hallo allemaal, we zijn nu een week in India en op dit moment in Jaipur, de roze geverfde hoofdstad van Rajastan. Rajastan, het rijk van de vroegere maharadjas, mensen die wisten 'how to live in splendour'. In hun paleizen is deze rijkdom nog tastbaar aanwezig. Een groot verschil soms met de armoede op straat en mensen die met niets leven. Volgens meneer Singh is het kastesysteem een groot probleem voor de ontwikkeling van het land en is het leven voor de minderbedeelden hard. De tempeltjes voor de vele Hindu-goden bieden verlichting in het dagelijks bestaan. Op straat met familie, koken en eten, we zien ondanks de armoe nog de hechte familiestructuren en gastvrijheid. Een paar geiten, zwijnen, koe of kameel in de openluchthuiskamer, het gaat gezellig samen. India is een land van contrasten en niet bepaald geschikt voor mensen met smetvrees. Als je er voor open staat is het anderszijds een land vol geuren, kleuren, warmte en menselijke activiteit. De vuurdoop was in Delhi en we stortten ons al op dag een in de bazaar van het oude deel van de stad. De Lonely Planet had het nog zo gezegd, NIET op de bazaar komen op maandag, maar he, soms is het wel eens goed om tegen de stroom in te gaan. Wat een ervaring. In een halve minuut 20 fotomomenten. In een smal bazaarstraatje met kleurrijke stoffen en bijbehorende glimmers een groepje dames in felgekleurde sari's dat babbelend voortkabbelt, een taxi riksha wat voorbijcrost, een meneer voor een trekkar hoogbeladen met goederen (please, lady mem, lady mem), een priester die ons groet, 2 brommertjes die zich toeterend door hetzelfde moment willen persen, een heilige koe dat ergens vandaan ook nog denkt te willen oversteken: het is persen op de vierkante meter rakelings langs onze voeten. Wat een beelden, o ja, dat was het nog, de camera, geen kans gezien die uit de tas te halen.

How to piss of a persian...

is door Perzen op een lijn met Arabieren te plaatsen en denken dat alle islamieten terroristen zijn. De gevoeligheid ligt diep. De Perzen menen dat door de Arabische invloed eeuwen geleden er een einde kwam aan het grote Perzisch rijk en daarmee ook hun plaats en aanzien op het wereldtoneel. Die frustratie merken wij nog op straat. Een oudere meneer fulmineert op de overheid die het oliegeld niet aan de burger maar aan islamitische verzetsorganisaties in het buitenland spendeert. 'Zijn ze helemaal gek geworden, wat kopen wij ervoor...', met werkeloosheidscijfers die officieel tot 13% en onofficieel tot 25% oplopen is dat goed te begrijpen. De Iranier is kortom erg benieuwd wat de westerse toeristen over Iran en haar inwoners denkt. Fulmineren op TV, dat kan de Iraanse president ook. We zien hem op TV op tournee in Isfahan. Er staan weer verkiezingen voor de deur en als we een aantal dagen later ter plekke arriveren hangt er een superposter aan de grote monumentale moskee. De poster ziet er prima uit, de prachtige cultuurhistorische wereldwonderen moeten het met minder overheidsaandacht doen.
We worden te pas en te onpas uitgenodigd voor de thee of picknick. Een aantal middelbare dames nodigt ons op het picknickkleed aan de oevers van de rivier in Isfahan ('vind je die hoofddoek niet vervelend? en 'tjee, gebruik je geen make-up?') waar het sociale leven zich afspeelt en flaneren tot een kunst is verheven. Het reciteren van Hafez, een geliefde dichter, gaat ons nog niet zo soepeltjes af. We kiezen ervoor om een in een waterfiets vermomd als zwaan op de rivier te genieten van de ondergaande zon.

Gor Gor in een grot (en Amelie in een taxi..)

Om 5.00 s' ochtends onderweg naar de woestijn. Een nootjes vretende taxi-chauffeur die druk gebaart dat we de schilletjes op de grond mogen gooien. En onderwijl klinkt Amelie door de boxen, midden tussen de oproep van het morgengebed!!!!! We hebben een heerlijke en enerverende tijd achter de rug. Van Teheran naar Isfahan, Kashan (op het dak van een bazar genieten van de perzische zonsondergang...), Yazd en uiteindelijk Shiraz. Vanuit Yazd hebben we 2 dagen gebivakkeerd in de woestijn. Van duin tot rots. Heerlijk vuur gemaakt en met onze gidsen Reza & Akbar gelopen, gegeten, gesnurkt (gor gor) in een grot en gereden. Wat een fijne ervaring. Om uiteindelijk met een jachtgeweer op schoot en een kop Chai (thee, de duizendste..) bij Reza thuis afscheid te nemen. Om daarna met gids Masoud en grafisch ontwerper Milad door te scheuren naar Perspolis en zware gesprekken te voeren over politiek, nieuw ontwerp T-shirt en de meisjes. Om het geheel te vervolmaken zingt Masoud de liefde toe op een traditioneel Iraanse wijze. Wat een heerlijke, lieve mensen!

Opa Visser

Gister bericht ontvangen dat grootvader Maarten Visser was heengegaan.
Rare gewaarwording. Midden op een bazar in het hartje van de Islam, Isfahan in Iran een opa verliezen. C'est la vie mai c'est tres bizar!
Alle geliefden en bekenden van opa, van harte gecondoleerd! We hebben vandaag in aanwezigheid van onze lieve, nieuwe Iraans-Armeense vrienden Pesach (Pasen) gevierd in een Armeense kerk en afscheid genomen van grootvader Visser. Het ga je goed en kijk af-en toe even naar beneden!
Ivm het reizen en de benodigde tijd is het niet mogelijk terug te komen. Opa & Oma hadden dit al geadviseerd (in al hun wijsheid!). Sterkte met de begrafenis en alle verwante activiteiten en een dikke knuffel en zoen van ons en namens de lieve mensen, Karl, Anita, Francois & Janette, etc, etc hier.

Tent zoekt Taxi

Teheran

Ferdosi square, een alledaags tafereeltje. Het verkeer vol maniakken stort zich op de rondweg. Een paar agenten in wit politiepak staan een beetje mooi te wezen en 2 dames in zwart hejab dwarrelen van taxi naar taxi en onderhandelen de beste prijs. We kijken onze ogen uit. Glimmende mannenpakken, poenerige suikerspinjurken, vloekende kleuren, alles vrolijk naast elkaar in de winkeletalages. We eten tussen de sjanzende Iraniers. Johan moest de eerste dag nog wel bijkomen van de 'pandapromobeer' op straat die hem een brochure aansmeerde over het nucleare programma van Iran, in 6 stappen op weg naar schone energie. Met een zoen op de bol, namens de ayatollah in de brochure, dat dan weer wel. De moderne Teheraansen zien er uit als Farah Diba, blonderen hun haar en houden van een stevig make-upje. De nieuwste trend is een nosejob. Weelderige perzische neuzen worden omgevormd tot meer fijnbesnaarde exemplaren. Als je daar niet het geld voor hebt, plak je ook als man gewoon een pleister op de neus. Je gaat voor een statussymbool of niet. De mensen op straat zijn erg vriendelijk en helpen ons pro-actief op weg of nodigen ons thuis. Teheran zelf is een beetje sjofel, het zijn de inwoners die de stad kleur geven.

Het vertrek nadert

Lieve allemaal, we gaan op oosterse ontdekkingstocht: cultuur, natuur, religie, colour locale en natuurlijk de mensen. Iran, Rajastan India, Sikkim, Bhutan, een trekking in Nepal en een weekje Thailand, alles komt in diversiteit aan bod. Van woestijn tot berg, van islam tot boeddhisme: we vinden het leuk onze wederwaardigheden met jullie te kunnen delen. Je kunt besluiten om ons alleen te volgen als 'volger' of ook actief te zijn en berichtjes in onze blog te plaatsen bijvoorbeeld. Enjoy!
Groetjes van Johan en Marian
(p.s. we vertrekken maandag 6 april en vliegen om 14:40 vanaf Schiphol richting Teheran)