Lange tijd geleden!!!!

Enfin, weer een lange tijd geland in ons mooie Nederland.
Heb je ons nog niet gezien of gesproken mail dan naar jc.hoogendijk@gmail.com!
Ook als je de foto's wil zien! Dan link ik je met ons picasa webalbum.

De allerlaatste officiele blog volgt nog.... Echtwaar!

HG-Johan & Marian

Olifantjes

Daar zijn we weer, uit Kathmandu dit keer met de trekking nog in de knieen! Morgen vliegen we naar Bangkok, voor een week Thailand, de laatste etappe alweer. De trekking had nog een grappig slot: vers uit de bergen liepen we langs een damesfeestje in voorbereiding op een huwelijk. Zweterig of niet: er moest meegedanst worden! Wat een verhaal, 100 dames en een gezellige trommelband met vrouwelijke artiesten, kortom de sfeer zat er goed in. De meeste Nepali dames drop-dead gorgeous elegant, wij duidelijk ietsjes minder elegant. Met outdoor-schoenen aan en uberhaupt een schoenmaat 2 keer het gemiddelde leek het meer op een hollandse klompendans, maar de dames bleken zeer tevreden. Met een rijststip in kleurstof op het voorhoofd en een bloem achter de oren liepen we weer verder. Na aankomst in Phokora besloten we verder te reizen naar het Chitwan National Park. Specialiteit: olifanten! We tourden op deze machtige dieren door het park om wildlife te zien. Bijzonder ook was de 'olifant douchetijd'. Elke dag gaan de kolossen in de rivier in bad. Op de rug gezeten kun je meehelpen met wassen, in de praktijk omvallen en mee kopje onder. Olifanten die het leuk vinden om te spelen spuiten je nat. Wijlen Prins Bernard zou groen hebben gezien van jaloezie!!

Lalala

Tijdens de trekking lopen we door een aantal dorpjes en aanschouwen het leven van alledag. We overnachten er ook en overdag kijken we vanaf een verhoging op het centrale middenpunt van een dorpje. De brink is een grote boom met een stenen ommuring waar iedereen even stopt (of ligt om uit de zon een beetje bij te komen). De vrouwen met grote manden met gras (gedragen aan een band om het hoofd), de mannen die hun waterbuffels door het dorp loodsen op weg naar het rijstveld. De kinderen uit school, een krijgt er op zijn kop omdat hij met een katapult op de kip van de buurvrouw schiet en de geitjes die in de manden van de dames hun middagmaal ruiken. We kijken onze ogen uit. We verstaan de inwoners niet maar conversaties volgen blijkt ook erg leuk. Het woordje la, wat beleefdheid en ook OK uitdrukt, wordt vaak gebruikt. Een ingebeeld gesprek kan dan ook luiden: 'Dag buurman, hoe is het met u la?' 'Prima hoor, wat een weertje he lala'! 'Help je mee ploegen op het veld la?' 'Dat kan wel even tussendoor, lalala', 'Lalalala, tot zo...'

Op de thee bij Lenin

Een berichtje beste mensen uit Nepal! We hebben net een hele mooie trekking en een week vol avonturen in de bergen achter de rug. Een highlight was wel een uitnodiging voor een 'afternoon tea' in het huis van meneer Shadur, een soort districtcommandant van de Maoisten. Lid van de Unified Marxist Leninist, nu in de regering van Nepal, weet hij weer wat het is om thuis te wonen na een tijd in de bergen te zijn verscholen voor regeringstroepen. Het is een pitoresk lemen boerderijtje met koe en geiten onder een afdak, maar met een dijk van een kapitalistisch uitzicht! We kijken vanaf de veranda in de vallei. Van de hoge witbesneeuwde bergtoppen met daaronder de groen beboste hellingen en rijstvelden tot de kronkelende rivier beneden in het dal. Er trekt een onweersbui voorbij en daarna zien we een adembenemende regenboog in volle glorie over de vallei met de zon die delen van ons uitzicht, omlijst met bananenbomen, om-en-om belicht. Het enige wat nog ontbreekt is de spreekwoordelijke pot met goud aan het einde van de boog, maar he, er zijn natuurlijk grenzen aan kapitalistische uitzichten. Johan krijgt een rondleiding en inzichten in de beweegredenen van de Nepalese Maoisten en Marian kijkt toe hoe de vrouw des huizes en buurvrouw met de lemen molensteen handmatig het graan malen voor de avondboterham. Wij eten in de locale dorpschool in de oude houten schoolbankjes. Er is geen electriciteit dus we hebben 2 biechtkaarsjes gekregen op ons bankje voor devote verlichting, dat dan weer wel.

Het rijk van de donderende draak en een buiging van de koning

Volgens Pelden de gids is ons karma ons goed gezind. In Thimpu ontmoeten we de koning en de dag erna de 1ste minister! Als laatste toeristen maken we op de parkeerplaats mee dat de nieuwe jonge koning van Bhutan vanuit de Dzong (zeg zijn werkplek) naar zijn paleis loopt. Dat klinkt wat simpeler dan het in de praktijk werkt. Het stukje weg wordt afgezet en de koning (herkenbaar aan een gele sjerp) loopt ritueel met een stoet van ministers en volgelingen naar huis. Hij lijkt in gedachten verzonken, misschien wel wat bedrukt. Het is een pittige taak, koning zijn, het zal maar op je schouders rusten. Marian dacht 'let's cheer up the troops' en zwaait spontaan. Dat is wellicht zwaar tegen het protocol, met prompt de koning in de remmen. Hij loopt even terug en kijkt om een auto heen wie daar staat te zwaaien! Hij lacht vriendelijk en maakt een innemende buiging. Vanaf een afstand voel je de vriendelijkheid, wat een mooie ervaring in dit geweldige land! De gids loopt ook op rozen, we hadden eerder al een praatje kunnen maken met konings aide-de-camp, een zeldzaamheid. Om het plaatje compleet te maken sjeest de volgende dag de eerste minister in auto voorbij en zwaait vriendelijk Johan terug.

Rokjesdag in Bhutan

We zijn nu in het weergaloze Bhutan! Het boedistische koninkrijk in de Himalaya waar de tijd lijkt stil te staan. De overheid ziet streng toe op het behoud van de natuur (helling na helling ongerepte bossen), cultuur en waarden. De huizen worden in traditionele stijl gemaakt en de zeer vriendelijke bevolking draagt de traditionele kledij. Gho voor mannen, Kira voor vrouwen. Erg grappig, de Gho lijkt op een kimono, maar dan door mannen opgeschort gedragen, net onder de knie. Dames, het is hier dus elke dag rokjesdag haha! Dit klinkt spannender dan het is, al heel wat typen pootjes gespot en niet altijd even gestroomlijnt. Type luciferhoutje, o-pootje, ballonkuit, gestoken in een kekke kniekous en natuurlijk een preppy schoen, formaat kano en liefst omhoogstaande punt. Een outfit voor naar het werk of om lekker te gaan boogschieten, de nationale sport van Bhutan.

Darjeeling en Sikkim

Weer even een berichtje van ons na even uit de lucht te zijn geweest. Hoe hoger de bergen in, hoe slechter het bereik en de mogelijkheid tot communiceren. Afgelopen week bezochten we Darjeeling en Sikkim. Darjeeling ademt koloniale tijden. Er is nog een spoorlijn actief met oude Engelse stoomtreinen uit Glasgow. We bezochten een theeplantage en ook daar nog de oude Engelse materialen uit de tijden van weleer, inclusief een machine gestookt op steenkolen. Na gedane zaken gaan de inmiddels Indiase planters naar de 'planters lions' om op verhaal te komen. Dit kijkt uit op het fameuze Darjeeling high school waar moeder Theresa ooit haar carriere begon. Na Darjeeling volgde Sikkim, een mooi groen bergstaatje. De gebedsvlaggen en tempels staan tegen de berghellingen geplakt en zijn het beginpunt van fraaie vergezichten. Gelukkig hebben we een hele goede gids Imam Ali (geen grapje) en chauf Michael die ons veilig langs de afgronden loodsen. Wim, de thee is geregeld!

Op leven en dood

De tijd vliegt, we zijn nu alweer aan het einde van onze reis door India.
We hebben de 'gouden driehoek' bereist in de provincie Rajastan en de steden Agra (Taj Mahal), Jaipur, Udaipur, Mount Abu, Jodhpur en het woestijnstadje Jaisalmer aangedaan. Jaisalmer is bekend van het gouden ford waarin eeuwenoude stenen huizen staan met kunstig steensnijwerk in de gevels, het lijkt soms net kant. Rijk geworden door de handel via de Zijderoute konden de inwoners zich dit veroorloven in dit voor de rest droge gebied. Een weergaloos deel van India, met teveel dingen gezien om hier even in het kort op te noemen. Een bijzondere highlight van ons beiden: Udaipur. We verbleven in een guesthouse waarin het interieur uit de jaren '20 stamt en de inwoners slechts even leken weggelopen. Nostalgie alom, de vergeelde foto's aan de muur van de maharana met consorten staren ons aan. We ontdekken de stad. Als we de winkel van de kleermaker uitstappen tollen ons een aantal dames voorbij met zilverkleurige potten op het hoofd. De stoet die hen vergezelt blijkt een begrafenisstoet. Het geloof gaat dat de dames in trance de goden tijdelijk in zich bergen zolang zij de potten met de stoffelijke resten van de overledene naar de laatste rustplaats brengen. Zij krijgen kokosnoten op de grond voor de voeten gegooid als offer aan de goden. Dat leven en dood dicht bij elkaar liggen blijkt als op het kruispunt een huwelijkstoet met veel muziek de begrafenisstoet dwars doorkruist. In plaats van het gebruikelijke paard van de bruidegom zien we er nu twee, met wel twee hele jonge kinderen voorop. We zijn getuige van een kinderhuwelijk, in Rajastan nog wel gebruikelijk ondanks dat het nationaal verboden is. Gelukkig ook progressie op het huwelijksfront: diezelfde avond zijn we 'honorouble guests' op een Hindi bruiloft van gezonde en hoogopgeleide twintigers. Even een kiekje maken, dat is niet de bedoeling, meekomen jullie! In een tuin vlakbij ontvouwt zich een waar Bollywood schouwspel. Meer dan 400 genodigden, ieder op zijn paassaribest, we keken onze ogen uit en aten gratis mee in een groep familieleden uit de provincie. Het moment supreme was het feliciteren van het aanstaande bruidspaar dat op een podium in goudgekleurd koningskostuum audientie hield, wat wil je ook met de vader van de bruid als bankdirecteur.
We stonden meteen in het helle licht, op de kiek en op de film. Nadat de meeste mensen alweer huiswaarts waren maakten wij met intimi hartje nacht nog de echte huwelijksceremonie mee. Met trommel, rituelen en Brahmaan geestelijke, onvergetelijk. De familie keek er duidelijk ook erg naar uit: het was het laatste ritueel na 4 dagen van 24 uur feest. We tolden ons bed in, ook nog van de klokken van de Hindu kerkdienst nagalmend in onze oren. Het is gebruikelijk dat iemand de kerkbel bijna op leven en dood continu luidt om de goden aandachtig te houden. Daar zijn de Nederlands Hervormde kerkbellen nog pareltjes van bescheidenheid bij. Het is mooi om dit zo te kunnen beleven!!

Intens India

Hallo allemaal, we zijn nu een week in India en op dit moment in Jaipur, de roze geverfde hoofdstad van Rajastan. Rajastan, het rijk van de vroegere maharadjas, mensen die wisten 'how to live in splendour'. In hun paleizen is deze rijkdom nog tastbaar aanwezig. Een groot verschil soms met de armoede op straat en mensen die met niets leven. Volgens meneer Singh is het kastesysteem een groot probleem voor de ontwikkeling van het land en is het leven voor de minderbedeelden hard. De tempeltjes voor de vele Hindu-goden bieden verlichting in het dagelijks bestaan. Op straat met familie, koken en eten, we zien ondanks de armoe nog de hechte familiestructuren en gastvrijheid. Een paar geiten, zwijnen, koe of kameel in de openluchthuiskamer, het gaat gezellig samen. India is een land van contrasten en niet bepaald geschikt voor mensen met smetvrees. Als je er voor open staat is het anderszijds een land vol geuren, kleuren, warmte en menselijke activiteit. De vuurdoop was in Delhi en we stortten ons al op dag een in de bazaar van het oude deel van de stad. De Lonely Planet had het nog zo gezegd, NIET op de bazaar komen op maandag, maar he, soms is het wel eens goed om tegen de stroom in te gaan. Wat een ervaring. In een halve minuut 20 fotomomenten. In een smal bazaarstraatje met kleurrijke stoffen en bijbehorende glimmers een groepje dames in felgekleurde sari's dat babbelend voortkabbelt, een taxi riksha wat voorbijcrost, een meneer voor een trekkar hoogbeladen met goederen (please, lady mem, lady mem), een priester die ons groet, 2 brommertjes die zich toeterend door hetzelfde moment willen persen, een heilige koe dat ergens vandaan ook nog denkt te willen oversteken: het is persen op de vierkante meter rakelings langs onze voeten. Wat een beelden, o ja, dat was het nog, de camera, geen kans gezien die uit de tas te halen.

How to piss of a persian...

is door Perzen op een lijn met Arabieren te plaatsen en denken dat alle islamieten terroristen zijn. De gevoeligheid ligt diep. De Perzen menen dat door de Arabische invloed eeuwen geleden er een einde kwam aan het grote Perzisch rijk en daarmee ook hun plaats en aanzien op het wereldtoneel. Die frustratie merken wij nog op straat. Een oudere meneer fulmineert op de overheid die het oliegeld niet aan de burger maar aan islamitische verzetsorganisaties in het buitenland spendeert. 'Zijn ze helemaal gek geworden, wat kopen wij ervoor...', met werkeloosheidscijfers die officieel tot 13% en onofficieel tot 25% oplopen is dat goed te begrijpen. De Iranier is kortom erg benieuwd wat de westerse toeristen over Iran en haar inwoners denkt. Fulmineren op TV, dat kan de Iraanse president ook. We zien hem op TV op tournee in Isfahan. Er staan weer verkiezingen voor de deur en als we een aantal dagen later ter plekke arriveren hangt er een superposter aan de grote monumentale moskee. De poster ziet er prima uit, de prachtige cultuurhistorische wereldwonderen moeten het met minder overheidsaandacht doen.
We worden te pas en te onpas uitgenodigd voor de thee of picknick. Een aantal middelbare dames nodigt ons op het picknickkleed aan de oevers van de rivier in Isfahan ('vind je die hoofddoek niet vervelend? en 'tjee, gebruik je geen make-up?') waar het sociale leven zich afspeelt en flaneren tot een kunst is verheven. Het reciteren van Hafez, een geliefde dichter, gaat ons nog niet zo soepeltjes af. We kiezen ervoor om een in een waterfiets vermomd als zwaan op de rivier te genieten van de ondergaande zon.

Gor Gor in een grot (en Amelie in een taxi..)

Om 5.00 s' ochtends onderweg naar de woestijn. Een nootjes vretende taxi-chauffeur die druk gebaart dat we de schilletjes op de grond mogen gooien. En onderwijl klinkt Amelie door de boxen, midden tussen de oproep van het morgengebed!!!!! We hebben een heerlijke en enerverende tijd achter de rug. Van Teheran naar Isfahan, Kashan (op het dak van een bazar genieten van de perzische zonsondergang...), Yazd en uiteindelijk Shiraz. Vanuit Yazd hebben we 2 dagen gebivakkeerd in de woestijn. Van duin tot rots. Heerlijk vuur gemaakt en met onze gidsen Reza & Akbar gelopen, gegeten, gesnurkt (gor gor) in een grot en gereden. Wat een fijne ervaring. Om uiteindelijk met een jachtgeweer op schoot en een kop Chai (thee, de duizendste..) bij Reza thuis afscheid te nemen. Om daarna met gids Masoud en grafisch ontwerper Milad door te scheuren naar Perspolis en zware gesprekken te voeren over politiek, nieuw ontwerp T-shirt en de meisjes. Om het geheel te vervolmaken zingt Masoud de liefde toe op een traditioneel Iraanse wijze. Wat een heerlijke, lieve mensen!

Opa Visser

Gister bericht ontvangen dat grootvader Maarten Visser was heengegaan.
Rare gewaarwording. Midden op een bazar in het hartje van de Islam, Isfahan in Iran een opa verliezen. C'est la vie mai c'est tres bizar!
Alle geliefden en bekenden van opa, van harte gecondoleerd! We hebben vandaag in aanwezigheid van onze lieve, nieuwe Iraans-Armeense vrienden Pesach (Pasen) gevierd in een Armeense kerk en afscheid genomen van grootvader Visser. Het ga je goed en kijk af-en toe even naar beneden!
Ivm het reizen en de benodigde tijd is het niet mogelijk terug te komen. Opa & Oma hadden dit al geadviseerd (in al hun wijsheid!). Sterkte met de begrafenis en alle verwante activiteiten en een dikke knuffel en zoen van ons en namens de lieve mensen, Karl, Anita, Francois & Janette, etc, etc hier.

Tent zoekt Taxi

Teheran

Ferdosi square, een alledaags tafereeltje. Het verkeer vol maniakken stort zich op de rondweg. Een paar agenten in wit politiepak staan een beetje mooi te wezen en 2 dames in zwart hejab dwarrelen van taxi naar taxi en onderhandelen de beste prijs. We kijken onze ogen uit. Glimmende mannenpakken, poenerige suikerspinjurken, vloekende kleuren, alles vrolijk naast elkaar in de winkeletalages. We eten tussen de sjanzende Iraniers. Johan moest de eerste dag nog wel bijkomen van de 'pandapromobeer' op straat die hem een brochure aansmeerde over het nucleare programma van Iran, in 6 stappen op weg naar schone energie. Met een zoen op de bol, namens de ayatollah in de brochure, dat dan weer wel. De moderne Teheraansen zien er uit als Farah Diba, blonderen hun haar en houden van een stevig make-upje. De nieuwste trend is een nosejob. Weelderige perzische neuzen worden omgevormd tot meer fijnbesnaarde exemplaren. Als je daar niet het geld voor hebt, plak je ook als man gewoon een pleister op de neus. Je gaat voor een statussymbool of niet. De mensen op straat zijn erg vriendelijk en helpen ons pro-actief op weg of nodigen ons thuis. Teheran zelf is een beetje sjofel, het zijn de inwoners die de stad kleur geven.

Het vertrek nadert

Lieve allemaal, we gaan op oosterse ontdekkingstocht: cultuur, natuur, religie, colour locale en natuurlijk de mensen. Iran, Rajastan India, Sikkim, Bhutan, een trekking in Nepal en een weekje Thailand, alles komt in diversiteit aan bod. Van woestijn tot berg, van islam tot boeddhisme: we vinden het leuk onze wederwaardigheden met jullie te kunnen delen. Je kunt besluiten om ons alleen te volgen als 'volger' of ook actief te zijn en berichtjes in onze blog te plaatsen bijvoorbeeld. Enjoy!
Groetjes van Johan en Marian
(p.s. we vertrekken maandag 6 april en vliegen om 14:40 vanaf Schiphol richting Teheran)

Eindelijk op reis!!

Eindelijk op reis! 10 weken weg. Iran, India, Nepal, Bhutan en Thailand.
Wel nog onwennig. Werk, prive, Pathynder, nadenken over toekomst, inpakken, grammen jagen, mailen, vrienden bezoeken, geliefde op de rand van het bed aantreffen(voor zich uit starende) en ze zegt; ' raar, het gaat nu echt gebeuren' , etc, etc

Enfin, we houden jullie op de hoogte en in gedachten nemen we jullie mee!