How to piss of a persian...

is door Perzen op een lijn met Arabieren te plaatsen en denken dat alle islamieten terroristen zijn. De gevoeligheid ligt diep. De Perzen menen dat door de Arabische invloed eeuwen geleden er een einde kwam aan het grote Perzisch rijk en daarmee ook hun plaats en aanzien op het wereldtoneel. Die frustratie merken wij nog op straat. Een oudere meneer fulmineert op de overheid die het oliegeld niet aan de burger maar aan islamitische verzetsorganisaties in het buitenland spendeert. 'Zijn ze helemaal gek geworden, wat kopen wij ervoor...', met werkeloosheidscijfers die officieel tot 13% en onofficieel tot 25% oplopen is dat goed te begrijpen. De Iranier is kortom erg benieuwd wat de westerse toeristen over Iran en haar inwoners denkt. Fulmineren op TV, dat kan de Iraanse president ook. We zien hem op TV op tournee in Isfahan. Er staan weer verkiezingen voor de deur en als we een aantal dagen later ter plekke arriveren hangt er een superposter aan de grote monumentale moskee. De poster ziet er prima uit, de prachtige cultuurhistorische wereldwonderen moeten het met minder overheidsaandacht doen.
We worden te pas en te onpas uitgenodigd voor de thee of picknick. Een aantal middelbare dames nodigt ons op het picknickkleed aan de oevers van de rivier in Isfahan ('vind je die hoofddoek niet vervelend? en 'tjee, gebruik je geen make-up?') waar het sociale leven zich afspeelt en flaneren tot een kunst is verheven. Het reciteren van Hafez, een geliefde dichter, gaat ons nog niet zo soepeltjes af. We kiezen ervoor om een in een waterfiets vermomd als zwaan op de rivier te genieten van de ondergaande zon.