Op leven en dood

De tijd vliegt, we zijn nu alweer aan het einde van onze reis door India.
We hebben de 'gouden driehoek' bereist in de provincie Rajastan en de steden Agra (Taj Mahal), Jaipur, Udaipur, Mount Abu, Jodhpur en het woestijnstadje Jaisalmer aangedaan. Jaisalmer is bekend van het gouden ford waarin eeuwenoude stenen huizen staan met kunstig steensnijwerk in de gevels, het lijkt soms net kant. Rijk geworden door de handel via de Zijderoute konden de inwoners zich dit veroorloven in dit voor de rest droge gebied. Een weergaloos deel van India, met teveel dingen gezien om hier even in het kort op te noemen. Een bijzondere highlight van ons beiden: Udaipur. We verbleven in een guesthouse waarin het interieur uit de jaren '20 stamt en de inwoners slechts even leken weggelopen. Nostalgie alom, de vergeelde foto's aan de muur van de maharana met consorten staren ons aan. We ontdekken de stad. Als we de winkel van de kleermaker uitstappen tollen ons een aantal dames voorbij met zilverkleurige potten op het hoofd. De stoet die hen vergezelt blijkt een begrafenisstoet. Het geloof gaat dat de dames in trance de goden tijdelijk in zich bergen zolang zij de potten met de stoffelijke resten van de overledene naar de laatste rustplaats brengen. Zij krijgen kokosnoten op de grond voor de voeten gegooid als offer aan de goden. Dat leven en dood dicht bij elkaar liggen blijkt als op het kruispunt een huwelijkstoet met veel muziek de begrafenisstoet dwars doorkruist. In plaats van het gebruikelijke paard van de bruidegom zien we er nu twee, met wel twee hele jonge kinderen voorop. We zijn getuige van een kinderhuwelijk, in Rajastan nog wel gebruikelijk ondanks dat het nationaal verboden is. Gelukkig ook progressie op het huwelijksfront: diezelfde avond zijn we 'honorouble guests' op een Hindi bruiloft van gezonde en hoogopgeleide twintigers. Even een kiekje maken, dat is niet de bedoeling, meekomen jullie! In een tuin vlakbij ontvouwt zich een waar Bollywood schouwspel. Meer dan 400 genodigden, ieder op zijn paassaribest, we keken onze ogen uit en aten gratis mee in een groep familieleden uit de provincie. Het moment supreme was het feliciteren van het aanstaande bruidspaar dat op een podium in goudgekleurd koningskostuum audientie hield, wat wil je ook met de vader van de bruid als bankdirecteur.
We stonden meteen in het helle licht, op de kiek en op de film. Nadat de meeste mensen alweer huiswaarts waren maakten wij met intimi hartje nacht nog de echte huwelijksceremonie mee. Met trommel, rituelen en Brahmaan geestelijke, onvergetelijk. De familie keek er duidelijk ook erg naar uit: het was het laatste ritueel na 4 dagen van 24 uur feest. We tolden ons bed in, ook nog van de klokken van de Hindu kerkdienst nagalmend in onze oren. Het is gebruikelijk dat iemand de kerkbel bijna op leven en dood continu luidt om de goden aandachtig te houden. Daar zijn de Nederlands Hervormde kerkbellen nog pareltjes van bescheidenheid bij. Het is mooi om dit zo te kunnen beleven!!