Lalala

Tijdens de trekking lopen we door een aantal dorpjes en aanschouwen het leven van alledag. We overnachten er ook en overdag kijken we vanaf een verhoging op het centrale middenpunt van een dorpje. De brink is een grote boom met een stenen ommuring waar iedereen even stopt (of ligt om uit de zon een beetje bij te komen). De vrouwen met grote manden met gras (gedragen aan een band om het hoofd), de mannen die hun waterbuffels door het dorp loodsen op weg naar het rijstveld. De kinderen uit school, een krijgt er op zijn kop omdat hij met een katapult op de kip van de buurvrouw schiet en de geitjes die in de manden van de dames hun middagmaal ruiken. We kijken onze ogen uit. We verstaan de inwoners niet maar conversaties volgen blijkt ook erg leuk. Het woordje la, wat beleefdheid en ook OK uitdrukt, wordt vaak gebruikt. Een ingebeeld gesprek kan dan ook luiden: 'Dag buurman, hoe is het met u la?' 'Prima hoor, wat een weertje he lala'! 'Help je mee ploegen op het veld la?' 'Dat kan wel even tussendoor, lalala', 'Lalalala, tot zo...'

Op de thee bij Lenin

Een berichtje beste mensen uit Nepal! We hebben net een hele mooie trekking en een week vol avonturen in de bergen achter de rug. Een highlight was wel een uitnodiging voor een 'afternoon tea' in het huis van meneer Shadur, een soort districtcommandant van de Maoisten. Lid van de Unified Marxist Leninist, nu in de regering van Nepal, weet hij weer wat het is om thuis te wonen na een tijd in de bergen te zijn verscholen voor regeringstroepen. Het is een pitoresk lemen boerderijtje met koe en geiten onder een afdak, maar met een dijk van een kapitalistisch uitzicht! We kijken vanaf de veranda in de vallei. Van de hoge witbesneeuwde bergtoppen met daaronder de groen beboste hellingen en rijstvelden tot de kronkelende rivier beneden in het dal. Er trekt een onweersbui voorbij en daarna zien we een adembenemende regenboog in volle glorie over de vallei met de zon die delen van ons uitzicht, omlijst met bananenbomen, om-en-om belicht. Het enige wat nog ontbreekt is de spreekwoordelijke pot met goud aan het einde van de boog, maar he, er zijn natuurlijk grenzen aan kapitalistische uitzichten. Johan krijgt een rondleiding en inzichten in de beweegredenen van de Nepalese Maoisten en Marian kijkt toe hoe de vrouw des huizes en buurvrouw met de lemen molensteen handmatig het graan malen voor de avondboterham. Wij eten in de locale dorpschool in de oude houten schoolbankjes. Er is geen electriciteit dus we hebben 2 biechtkaarsjes gekregen op ons bankje voor devote verlichting, dat dan weer wel.

Het rijk van de donderende draak en een buiging van de koning

Volgens Pelden de gids is ons karma ons goed gezind. In Thimpu ontmoeten we de koning en de dag erna de 1ste minister! Als laatste toeristen maken we op de parkeerplaats mee dat de nieuwe jonge koning van Bhutan vanuit de Dzong (zeg zijn werkplek) naar zijn paleis loopt. Dat klinkt wat simpeler dan het in de praktijk werkt. Het stukje weg wordt afgezet en de koning (herkenbaar aan een gele sjerp) loopt ritueel met een stoet van ministers en volgelingen naar huis. Hij lijkt in gedachten verzonken, misschien wel wat bedrukt. Het is een pittige taak, koning zijn, het zal maar op je schouders rusten. Marian dacht 'let's cheer up the troops' en zwaait spontaan. Dat is wellicht zwaar tegen het protocol, met prompt de koning in de remmen. Hij loopt even terug en kijkt om een auto heen wie daar staat te zwaaien! Hij lacht vriendelijk en maakt een innemende buiging. Vanaf een afstand voel je de vriendelijkheid, wat een mooie ervaring in dit geweldige land! De gids loopt ook op rozen, we hadden eerder al een praatje kunnen maken met konings aide-de-camp, een zeldzaamheid. Om het plaatje compleet te maken sjeest de volgende dag de eerste minister in auto voorbij en zwaait vriendelijk Johan terug.

Rokjesdag in Bhutan

We zijn nu in het weergaloze Bhutan! Het boedistische koninkrijk in de Himalaya waar de tijd lijkt stil te staan. De overheid ziet streng toe op het behoud van de natuur (helling na helling ongerepte bossen), cultuur en waarden. De huizen worden in traditionele stijl gemaakt en de zeer vriendelijke bevolking draagt de traditionele kledij. Gho voor mannen, Kira voor vrouwen. Erg grappig, de Gho lijkt op een kimono, maar dan door mannen opgeschort gedragen, net onder de knie. Dames, het is hier dus elke dag rokjesdag haha! Dit klinkt spannender dan het is, al heel wat typen pootjes gespot en niet altijd even gestroomlijnt. Type luciferhoutje, o-pootje, ballonkuit, gestoken in een kekke kniekous en natuurlijk een preppy schoen, formaat kano en liefst omhoogstaande punt. Een outfit voor naar het werk of om lekker te gaan boogschieten, de nationale sport van Bhutan.

Darjeeling en Sikkim

Weer even een berichtje van ons na even uit de lucht te zijn geweest. Hoe hoger de bergen in, hoe slechter het bereik en de mogelijkheid tot communiceren. Afgelopen week bezochten we Darjeeling en Sikkim. Darjeeling ademt koloniale tijden. Er is nog een spoorlijn actief met oude Engelse stoomtreinen uit Glasgow. We bezochten een theeplantage en ook daar nog de oude Engelse materialen uit de tijden van weleer, inclusief een machine gestookt op steenkolen. Na gedane zaken gaan de inmiddels Indiase planters naar de 'planters lions' om op verhaal te komen. Dit kijkt uit op het fameuze Darjeeling high school waar moeder Theresa ooit haar carriere begon. Na Darjeeling volgde Sikkim, een mooi groen bergstaatje. De gebedsvlaggen en tempels staan tegen de berghellingen geplakt en zijn het beginpunt van fraaie vergezichten. Gelukkig hebben we een hele goede gids Imam Ali (geen grapje) en chauf Michael die ons veilig langs de afgronden loodsen. Wim, de thee is geregeld!

Op leven en dood

De tijd vliegt, we zijn nu alweer aan het einde van onze reis door India.
We hebben de 'gouden driehoek' bereist in de provincie Rajastan en de steden Agra (Taj Mahal), Jaipur, Udaipur, Mount Abu, Jodhpur en het woestijnstadje Jaisalmer aangedaan. Jaisalmer is bekend van het gouden ford waarin eeuwenoude stenen huizen staan met kunstig steensnijwerk in de gevels, het lijkt soms net kant. Rijk geworden door de handel via de Zijderoute konden de inwoners zich dit veroorloven in dit voor de rest droge gebied. Een weergaloos deel van India, met teveel dingen gezien om hier even in het kort op te noemen. Een bijzondere highlight van ons beiden: Udaipur. We verbleven in een guesthouse waarin het interieur uit de jaren '20 stamt en de inwoners slechts even leken weggelopen. Nostalgie alom, de vergeelde foto's aan de muur van de maharana met consorten staren ons aan. We ontdekken de stad. Als we de winkel van de kleermaker uitstappen tollen ons een aantal dames voorbij met zilverkleurige potten op het hoofd. De stoet die hen vergezelt blijkt een begrafenisstoet. Het geloof gaat dat de dames in trance de goden tijdelijk in zich bergen zolang zij de potten met de stoffelijke resten van de overledene naar de laatste rustplaats brengen. Zij krijgen kokosnoten op de grond voor de voeten gegooid als offer aan de goden. Dat leven en dood dicht bij elkaar liggen blijkt als op het kruispunt een huwelijkstoet met veel muziek de begrafenisstoet dwars doorkruist. In plaats van het gebruikelijke paard van de bruidegom zien we er nu twee, met wel twee hele jonge kinderen voorop. We zijn getuige van een kinderhuwelijk, in Rajastan nog wel gebruikelijk ondanks dat het nationaal verboden is. Gelukkig ook progressie op het huwelijksfront: diezelfde avond zijn we 'honorouble guests' op een Hindi bruiloft van gezonde en hoogopgeleide twintigers. Even een kiekje maken, dat is niet de bedoeling, meekomen jullie! In een tuin vlakbij ontvouwt zich een waar Bollywood schouwspel. Meer dan 400 genodigden, ieder op zijn paassaribest, we keken onze ogen uit en aten gratis mee in een groep familieleden uit de provincie. Het moment supreme was het feliciteren van het aanstaande bruidspaar dat op een podium in goudgekleurd koningskostuum audientie hield, wat wil je ook met de vader van de bruid als bankdirecteur.
We stonden meteen in het helle licht, op de kiek en op de film. Nadat de meeste mensen alweer huiswaarts waren maakten wij met intimi hartje nacht nog de echte huwelijksceremonie mee. Met trommel, rituelen en Brahmaan geestelijke, onvergetelijk. De familie keek er duidelijk ook erg naar uit: het was het laatste ritueel na 4 dagen van 24 uur feest. We tolden ons bed in, ook nog van de klokken van de Hindu kerkdienst nagalmend in onze oren. Het is gebruikelijk dat iemand de kerkbel bijna op leven en dood continu luidt om de goden aandachtig te houden. Daar zijn de Nederlands Hervormde kerkbellen nog pareltjes van bescheidenheid bij. Het is mooi om dit zo te kunnen beleven!!